بزرگترین سایت آموزش و دانلود ایران

مگه میشه.      مگه میشه

مگه میشه ترک وطن کرد.

توی غربت عمری رو سر کرد .

ما که می دونیم تنها  میمونیم.....

در سکوتی غم بار همراه با سرمای مرگ بار با خاطرات نکبت بار در زیر چادر سیاه شب به خاک سپردم ۲۰ سال عمر را.

با طلوع خورشید وزش بادهِ برنده با گرمای دست مادری مهربان به دست گرفتم قلم  ۲۱ را تا رقم زنم سرنوشت را...

اش بنیــاد جهــان عــشق به انسان بــودی
خـانۀ ظـلم و ســتم یکـــــسره ویــران بودی
کاش میشد که بــرادر به بــرادر میــساخــت
فــارغ از مشغــله هــا کشور افــغان بــودی
کاشکی وســوسۀ نفس به آتــش میسوخـت
عاجـز از حکـم به کردار تو شیطان بـودی
در دل شیــخ، بـجـای حســد و کبــر و ریــا
شمــۀ نــور خــرد، از ســر ایمــــان بــودی
کاش دهقان لب پــر خنده به صحرا میرفــت
سفــرۀ بــزرگـــر انبــاشتــه از نــان بـــودی
کاش انـــدوه اســـاطیر زمــان میگــــردیــد
لب پر خنده بهـــر گــوشــه فــراوان بــودی
کاش میشد که قنــاری بـه قفس پــر مــیـزد
کـاش آزادی ازان حــجــم کــم آسـان بــودی
کاشــکی مادر غــمگین به جهان هیچ نبود
قــصۀ جنـگ و جــدل یکسره پـایان بــودی
کاشکی تیر و تفنگ شهد و شکر میگردید
واژه هــا را پی ایــن سلســله امـکان بـودی

غم در دل تنگ من از آنست كه نيست

يك دوست كه با او غم دل بتوان گفت

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ايوان مي روم و انگشتانم را

بر پوست كشيده شب مي كشم

چراغهاي رابطه تاريكند

چراغهاي رابطه تاريكند

كسي مرا به آفتاب

معرفي نخواهد كرد

كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردني است

معرفت در گرانی است به هر کس ندهندش

پر طاووس قشنگ است به کرکس ندهندش

ای گل تازه که بویی ز وفا نیست تورا              خبر از سرزنش خار جفا نیست تورا
ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست تورا              با اسیر غم خود رحم چرا نیست تورا

فارغ از عاشق غمناک نمیباید بود                  جان من، اینهمه بی باک نمیباید بود
همچو گل چند به روی همه خندان باشی؟      همره غیر به گلگشت و گلستان باشی؟
هر زمان با دگری دست و گریبان باشی؟          زان بیاندیش که از کرده پشیمان باشی
جمع با جمع نباشند و پریشان با شی            یاد حیرانی ما آری و حیران باشی
ما نباشیم، که باشد که جفای تو کشد؟          به جفا سازد و صد جور برای تو کشد؟
تشنه ی خون من زار نمیباید بود                    تا به این مرتبه خونخوار نمیباید بود
من اگر کشته شوم باعث بد نامی توست        موجب شهرت بی باکی و خود کامی توست
جان من سنگدلی، دل به تو دادن غلط است     بر سر راه تو چون خاک فتادن غلط است
چشم امید به روی تو گشادن غلط است          روی پر گرد به راه تو نهادن غلط است

من دلم می خواهد...
خانه ای داشته باشم پر دوست
کنج هر دیوارش
دوستهایم بنشینند آرام
گل بگو گل بشنو
هرکسی می خواهد
وارد خانهء پر عشق و صفای من گردد
یک سبد بوی گل سرخ
به من هدیه کند
شرط وارد گشتن
شست و شوی دلهاست
شرط آن داشتن
یک دل بی رنگ و ریاست
بر درش برگ گلی می کوبم
روی آن با قلم سبز بهار
می نویسم ای یار
خانهء ما اینجاست
تا که سهراب نپرسد دگر
خانهء دوست کجاست ؟؟

سپیده

غروب شد باز خیالت به سرم زد سپیده

شب اومد به تموم پیکرم زد سپیده

اگه شبنم و هر شب هر شب یلداست

نمی دونم خدا شب و او واسه چی افریده

سپیده

از اون روز که چشام چشمات و دیده

نمی دونی دل من چی کشیده

سپیده سپیده سپیده

از اون روز که چشام چشات و دیده

دیگه خواب شب سر از سرم پریده سپیده

سپیده تو چشات اینه نور

تو قلبت پاک او دلت یه دریاست

تو دنیا از همه کس بی نیازی

نیاز من به تو قد یه دنیاست

سپیده

از اون روز که چشام چشمات و دیده

نمی دونی دل من چی کشیده

سپیده سپیده سپیده

از اون روز که چشام چشات و دیده

دیگه خواب شب سر از سرم پریده سپیده

غروب شد باز خیالت به سرم زد سپیده

شب اومد به تموم پیکرم زد سپیده

اگه شبنم و هر شب هر شب یلداست

نمی دونم خدا شب و او واسه چی افریده

سپیده

از اون روز که چشام چشمات و دیده

نمی دونی دل من چی کشیده

سپیده سپیده سپیده

از اون روزکه چشام چشات و دیده

دیگه خواب شب سر از سرم پریده

سپیده سپیده سپیده

فقط به تو اومیده

نمی دونی نمی دونی دل من چی کشیده

سپیده سپیده

فقط به تو اومیده

نمی دونی نمی دونی دل من چی کشیده

سپیده

دیرگاهی است در این تنهایی

رنگ خاموشی در طرح لب است.

بانگی از دور مرا می خواند،

لیک پاهایم در قیر شب است.

رخنه ای نیست در این تاریکی:

در و دیوار بهم پیوسته.

سایه ای لغزد اگر روی زمین

نقش وهمی است ز بندی رسته.

نفس آدم ها

سر بسر افسرده است.

روزگاری است در این گوشة پژمرده هوا

هر نشاطی مرده است.

دست جادویی شب

در به روی من و غم می بندد.

می کنم هر چه تلاش،

او به من می خندد.

نقش هایی که کشیدم در روز،

شب ز راه آمد و با دود اندود.

طرح هایی که فکندم در شب،

روز پیدا شد و با پنبه زدود.

دیرگاهی است که چون من همه را

رنگ خاموشی در طرح لب است.

جنبشی نیست در این خاموشی:

دست ها، پاها در قیر شب است.

دوباره باز خواهم گشت...

نمی دانم چه هنگام٬از کدامین راه...

ولی یکبار دیگر باز خواهم گشت...

و چشمان تو را با نور خواهم شست...

به دیوار حریم عشق یکبار دگر٬من تکیه خواهم کرد...

رسوم عشق ورزی را دوباره زنده خواهم کرد...

به نام عشق و زیبایی٬دوباره خطبه خواهم خواند...

چنان دل کندم از دنیا که شکلم شکل تنهائیست

ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشائیست

مرا در اوج می خواهی تماشا کن ،تماشا کن

دروغین بودمت دیروز ،مرا امروز حاشا کن

در این دنیا که حتی ابر هم نمی گرید به حال ما

همه از من گریزانند تو هم بگذر از این تنها

كاش وقتي زندگي فرصت دهد،گاهي از پروانه ها يادي كنيم
كاش بخشي از زمان خويش را ،وقف قسمت كردن شادي كنيم
كاش وقتي آسمان باراني ست ،از زلال چشم هايش تر شويم
وقت پاييز از هجوم دست باد،كاش مثل پونه ها پر پر شويم
كاش وقتي چشم هايي ابريند ،به خود آييم و سپس كاري كنيم
از نگاه زرد گلدانهايمان ،كاش با رغبت پرستاري كنيم
كاش دلتنگ شقايق ها شويم ،به نگاه سرخ شان عادت كنيم
كاش شب وقتي كه تنها مي شويم ،با خداي ياس ها خلوت كنيم
كاش گاهي در مسير زندگي، باري از دوش نگاهي كم كنيم
فاصله هاي ميان خويش را، با خطوط دوستي مبهم كنيم
 كاش با چشمانمان عهدي كنيم، وقتي از اينجا به دريا مي رويم
جاي بازي با صداي موج ها ،درد هاي آبيش را بشنويم
كاش مثل آب مثل چشمه سار ،گونه نيلوفري را تر كنيم
ما همه روزي از اينجا مي رويم ،كاش اين پرواز را باور كنيم
كاش با حرفي كه چندان سبز نيست ،قلب هاي نقره اي را نشكنيم
كاش هر شب با دو جرعه نور ماه، چشم هاي خفته را رنگي زنيم
كاش بين ساكنان شهر عشق ،رد پاي خويش را پيدا كنيم
كاش با الهام از وجدان خويش ،يك گره از كار دل ها واكنيم
كاش رسم دوستي را ساده تر ،مهربان تر آسماني تر كنيم
كاش در نقاشي ديدارمان ،شوق ها را ارغواني تر كنيم 

 كاش اشكي قلب مان را بشكند ،با نگاه خسته اي ويران شويم
كاش وقتي شاپرك ها تشنه اند ،ما به جاي ابر ها گريان شويم
كاش وقتي آرزويي مي كنيم، از دل شفاف مان هم رد شود
مرغ آمين هم از آنجا بگذرد،حرفهاي قلبمان را بشنود

بازهم امشب زیر لبهایم صدایت  می کنم

خسته ای ، طاقت نداری ، می روی آخر سفر

طاقت اشکت ندارم ، پس رهایت می کنم

رفته ای ، من مانده ام در انتهای عشق تو

رفته ام قربان عکست ،جان به پایت می کنم

 خواب هايم براي تو 

 از اين پس

با چشمهاي باز مي خوابم 

 از اينجا به بعد

 چشمهايم از تا غروب نگاه هاي آشنا مي آيد 

 و مي رود كه بيايد از طلوع چشمهايي كه نديدم 

 از اينجا به بعد

كه تو چترت را نو مي كني ،

من از راههاي پر از چتر رفته بر مي گردم

ولي تو آمدنم را خواب نخواهي ديد 

 از اينجا به هر كجا

من بدون ساعت راه مي روم بدون هر روز كه صبح را 

 از پنجره به عصر مي برد

و پاي سكوت ماه به خاطره خيره مي شود . 

 از اينجا به بعد

 دنيا زير قدم هايم تمام مي شود 

 و تو از دو چشم باز

كه رو به آخر دنيا مي خوابد

رو به چترهاي رفته ؛ 

 تمام خوابهايم را خواهي ديد .

تو مرا می فهمی 

من تو را می خواهم

وهمین ساده ترین قصه یک انسان است

تو مرا می خوانی

 
من تو را ناب ترین شعر زمان می دانم

 
و تو هم می دانی

 
تا ابد در دل من می مانی

...

آرزويم اين است نتراود اشك در چشم تو هرگز مگر از شوق زياد...

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز....

و به اندازه ي هر روز تو عاشق باشي....

عاشق آنكه تو را مي خواهد...

و به لبخند تو از خويش رها مي گردد...

 و ترا دوست بدارد به همان اندازه كه دلت مي خواهد!

هموطنان عزیز در کمال تاثر و درد باید بگویم که چه شد ؟ خلیج همیشه فارس هم دارد می رود عضمت ایران چه شد . نیمی از دریای مازندران را به زور کلک و حثه از ما گرفتن حالا میخواهند خلیج فارس را بگیرند ؟ ایا مردم دلیر و وطن پرست ایران میگذارند ؟ ای مردم خبر دارید از شنبه سازمان ملل نظر سنجی گذاشته که اگر تا جمعه کمتر از یک میلیون نفر به نام خلیج همیشه فارس رای ندهند به همین راحتی دیگر خلیج فارس نخواهیم داشت پس چرا نمی گیید ما ایرانی هستیم خلیج که نمی دهیم هیچ سرزمین های از دست داده را هم باز می ستانیم  اگر ایرانی هستید . اگر وطنتان را دوست دارید .اگر برای عزت و شرف خود ارزش قائل هستید . اگر جنوبی هستید . اگر شمالی . اگر شرقی . اگر غربی . اگر خارج از ایران زندگی میکنید . حتی در امریکا .... به لینک مشخص روبرو نظر سنجی خلیج فارس بروید و  اسم و ایمیل خود را وارد کنید و رای بدهید  تا خلیجتان را نگیرند و به ریشتان نخندد . بگویید ما از تبار کورش هستیم . ما دشمن ستیز هستیم .ما عقل داریم . ما ایرانی هستیم.خواهش می کنم حتما این نظر سنجی را برای دیگران معرفی کنید و هر فردی را که میتوانید وادار به نظر سنجی کنید . از پدر بزرگ ها تا برادر های ۵ ساله از پدر و مادر تا عمو و خاله .(نظر سنحی ان بسیار راحت ست)

راهنمایی نظر سنجی  :

به لینک نظر سنجی خلیج فارس بروید در پایین صفحه کلید ی است ان را فشار دهید بعد به صفحه ای میروید که باید نام و نام و ایمیل خود را وارد کنید و نظرتان را (نظر فرقی نمی کند هر چه نظر دهید رای به نام خلیج فارس می دهید) بعد کلید پایین صفحه را فشار میدهید(PRIVIEW YOUR SIGNATURE) بعد به صفحه بعد میرود در ان جا کلید (APPROVE SIGNATURE )را فشار دهید و تمام ........

عشق یعنی با جهان بیگانگی

عشق یعنی شب نخفتن تا سحر

عشق یعنی سجده ها با چشم تر

عشق یعنی سر به دار اویختن

عشق یعنی اشک حسرت ریختن                 

عشق یعنی در جهان رسوا شدن  

عشق یعنی مست و بی پروا شدن

عشق یعنی سوختن یا ساختن

عشق یعنی زندگی را باختن

معرفت در گرانی است به هر کس ندهندش

پر طاووس قشنگ است به کرکس ندهندش

۝ اگر لذت ترك لذت بداني
دگر شهوت نفس لذت نخواني

 كاش بودي تا براي قلب من زندگي اينگونه بي معنا نبود

 كاش بودي تا لبان سرد من قصه گوي غصه غمها نبود

 كاش بودي تا نگاه خسته ام بي خبر از موج واز دريا نبود

 كاش بودي تا زمستان دلم اينچنين پرسوز وپرسرما نبود

 كاش بودي تا فقط باور كني بعد تو اين زندگي زيبا نبود ..

قلبم رو شكستي ولي من بيشتر از قبل دوستت دارم ميدوني چرا ؟؟؟

چون حالا هر تيكه از قلبم تورو جداگونه دوست داره

دوستت دارم چون تنها ترين فکر تنهايي مني.

دوستت دارم چون زيباترين لحظات زندگي مني.

دوستت دارم چون زيباترين روياي خواب مني.

دوستت دارم چون زيباترين خاطرات مني.

دوستت دارم چون به يک نگاه،عشق مني

دوست دارم شمع باشم در دل شبها بسوزم

روشنی بخشم به عشقم، خودم تنها بسوزم 

سلام بهانه من برای زندگی ....
دلت تنگ است ..... می دانم !!
قلبت شکسته است ..... می دانم !!
دوری برایت سخت است ...... می دانم !
اما برای چند لحظه ای ارام بگیر ..... تا برایت بگویم...
بگویم از دنیایی که به هیچ کس وفا نمی کند....
و مردمی که به جز خودشان هیچ کس را نمی بینند..!
بگویم از انچه که در این مدت بر من گذشت.....
اما گریه نکن ....که حال و هوای تو مرا بارانی تر می کند...
گریه نکن که چشمهای من نیز به گریه خواهند افتاد...
بیا و درد دلت را به من بگو...
و مطمئن باش که قول می دهم ارامت کنم...!
با گریه خودت را ارام نکن....
گریه نکن که اشکهایت مرا نا ارامتر می کند..
گریه تو مرا به دلتنگی های دیرینه ام می کشاند....
گریه نکن چون منهم مانند تو اشفته می شوم..
می دانی که دوست ندارم ان چشمهای زیبایت رو خیس اشک ببینم ..
ای عزیزم ...
ای زندگی ام ....
ای عشقم .....
اینها تمام حرفهایی بود که در اوج دلتنگی با دل نا ارام خود ارام ارام گریستم...
برای دلی که هنوز در نبود تو ....
و ارام ... ارام می میرد...!
باور کن بغض راه گلویم را بسته است....
اما گریه نمی کنم...
می خواهم برایت فقط بنویسم...
اما تو بگو بهانه ام ...
می خواهم به یاد گذشته .... اما اینبار با دستانی سرد اشکهای گونه هایت را پاک کنم ( به یاد روزهای از دست رفته )
بهانه ام :
بیا و دستهایت را در دستهایی بی روجم بگذار....
و به یاد روزهای اول اشنایی مان دوباره ...ببار ...
این بار می خواهم جور دیگری اشکهایت را پاک کنم..!
سرت را بر روی شانه هایم بگذار ...و ارام در گوشم زمزمه کن ...
باور کن به درد دلهایت گوش خواهم کرد...
می دانی اگر هنوز هم دلی برایت مانده باشد
وقتی دست نوشته هایم را می خوانی ....
اشک از چشمان سرازیر می شود....
پس برای اخرین بار هم گریه کن....
چون این درد دلی بود که در اوج بی کسی .....
من نیز با چشمانی خیس برایت نوشتم.....

چقدر سخته تو چشای کسی که تمام عشقت رو  ازت دزدیده و به جاش یک زخم همیشه گی ، رو قلبت هدیه داده زل بزنی به جای اینکه لبریز کینه و نفرت شی حس کنی که هنوز هم دوسش داری چقدر سخته دلت بخواد سر تو باز به دیواری تکیه بدی که یک بار زیر آوار غرورش همه وجودت له شده چقدر سخته تو خیالت ساعت ها با هاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچی جز سلام نتونی بگی چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه ها تو خیس کنه اما مجبور بشی بخندی تا نفهمه که هنوز هم دوسش داری

چقدر سخته گل آرزو هاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و اونوقت آروم زیر لب

بگی گل من باغچه نو مبارک

ای کاش دلت از دل زارم خبری داشت        یا سوز درونم به نگاهت اثری داشت
ای کاش که آن سایه مهرت ز سر لطف      بر عاشق افتاده به راهت گزری داشت
ای کاش که یک ذره از آن پرتو امید             بر کلبه ی ویرانه ی من هم سفری داشت
ای کاش سراپای وجود من عاشق           از بهر نگه داشتن تو هنری داشت
ای کاش پس از مرگ مرامرغ تمنا             در کنج قفس بهر تو یک مشت پری داشت
ای کاش که آن محرم اسرار درونت            در قافله عمر به من سر سری داشت
ای کاش که آن شعله عشق تو فسونگر    یک لحظه شبی بر من بیدل شرری داشت
ای کاش که این زود گذر عمر غم اگیز        در سیر زمان از صدف تو گهری داشت
ای کاش خداوند در این عالم هستی         از راه کرم بر من بیدل نظری داشت
ای کاش که آن یار کمی از کرم و  لطف      بر کام دلم لذت شهدو شکری داشت
ای کاش از سیل خروشان وصالت             این کلبه ی طوفان زده ام بام و دری داشت
ای کاش که گذشت دلم در گذر عشق       از شمع فروزان غمش راهبری داشت
ای کاش که یلدا شب پر حسرت تاریک       از روزن امید به دلم قمری داشت
ای کاش که چشم تو چو اشکم گهری        داشت خان تو ز خون دل من ماهزری داشت
ای کاش که در پیش نگاه تو فسونگر          این شاخه ی بشکفته ی من بار و بری داشت
ای کاش خروس دل معشوق پرستم          اوازی و شوری و دمی و سحری داشت
ای کاش در چشمان شررباز تو ای             شوخ سوی دل من روزنی از لطف دری داشت
ای کاش که در عالم پهناور هستی            توفیق تماشای تورا هر بشری داشت
ای کاش رقیبم چو ماه زار سیه روز            هم جان پر از قصه و هم چشم تری داشت
ای کاش که از این همه نفرین شب و روز     در دام جهان دشمن جانت خبری داشت
ای کاش دعای من عاشق بیدل                 بر عظم تو ای خسرو خوبان ثمری داشت
ای کاش که معشوق جفا پیشه { ....}        بر عاشق افتاده ز پا هم نظری داشت

گم كرده راه

در تنگة غروب

از پا درآمديم

از دست داده همرهي كاروان صبح!

شب همچو كوه بر سر ما ريخت

آواري از سياهي اندوه

ما سر به زير بال كشيديم

تاكي، كجا، دوباره برآيد نشان صبح

پاسي ز شب نرفته هيولاي تيرگي

نطع گران گشود

تيغ گران كشيد

تا چشم باز كرديم

خون روي نطع او به تلاطم رسيده بود.

گهگاه، آه، انگار

چشم ستاره‌اي

از دوردست‌ها

پيغام مي‌فرستاد

خواهيد اگر ز مسلخ شب جان بدر بريد

خواهيد اگر دوباره به خورشيد بنگريد

از خواب بگذريد

از خواب بگذريد

اي عاشقان صبح!

هر چند عمر شوم تو اي نابكار شب

بر ما گذشت تلخ‌تر از صد هزار شب

من، با يقين روشن،

                        بيدار، پايدار

تا بانگ احتضار تو هستم در انتظار

آغوش باز كرده سوي آسمان صبح.

نه همين غمكده، اي مرغك تنها قفس است

گر تو آزاد نباشي همه دنيا قفس است

تا پر و بال تو و راه تماشا بسته است

هر كجا هست، زمين تا به ثريا قفس است

تا كه نادان به جهان حكمروايي دارد

همه جا در نظر مردم دانا قفس است.

در پشت ميله‌هاي قفس، از سر ملال

با خط خوش نوشتم

                       بيتي به حسب حال:

« اول بنا نبود بسوزند عاشقان

آتش به جان شمع فتد كاين بنا نهاد»

چشمم ميان خط

بر روي لفظ «آتش» لرزيد، ايستاد

ديدم: هزار شاخة گل را كه بي‌گناه

در خط آتش‌اند.

بيدادهاي مشعله‌افروز جنگ را

با خط خون خويش

بر خاك مي‌كشند!

يك قطره اشك سوزان

                 بر آتش اوفتاد

يك آسمان پرنده رها روي شاخه‌ها،

در باغ بامداد.

يك آسمان پرنده،

                      سرگرم شستشو

در چشمه‌سار باد!

يك آسمان پرنده،

در بستر چمن

آزاد، مست، شاد...

از پشت ميله‌ها،

بغضي به هاي هاي شكستم،

قفس مباد!

آدمک آخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همینجاست بخند

آن خدایی که بزرگش خاندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

فکر کن درد تو ارزشمند است

فکر کن گریه چه زیباست بخند

صبخ فردا به شبت نیست که نیست

تازه انگار که فرداست بخند

راستی آنچه که یادت دادم

پر زدن نیست که در جاست بخند

آدمک نغمه آغازنخوان

به خدا آخر دنیاست بخند