شعر
ای گل تازه که بویی ز وفا نیست تورا خبر از سرزنش خار جفا نیست تورا
ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست تورا با اسیر غم خود رحم چرا نیست تورا
فارغ از عاشق غمناک نمیباید بود جان من، اینهمه بی باک نمیباید بود
همچو گل چند به روی همه خندان باشی؟ همره غیر به گلگشت و گلستان باشی؟
هر زمان با دگری دست و گریبان باشی؟ زان بیاندیش که از کرده پشیمان باشی
جمع با جمع نباشند و پریشان با شی یاد حیرانی ما آری و حیران باشی
ما نباشیم، که باشد که جفای تو کشد؟ به جفا سازد و صد جور برای تو کشد؟
تشنه ی خون من زار نمیباید بود تا به این مرتبه خونخوار نمیباید بود
من اگر کشته شوم باعث بد نامی توست موجب شهرت بی باکی و خود کامی توست
جان من سنگدلی، دل به تو دادن غلط است بر سر راه تو چون خاک فتادن غلط است
چشم امید به روی تو گشادن غلط است روی پر گرد به راه تو نهادن غلط است